Dat met dat lijf en de liefde he, je weet wel, waarover ik op de laatste dag van 2011 schreef,
dat vergeet ik soms.
‘doe niet zo gek, je vergeet je lijf toch niet! En je gevoel, duh!’
Maar in de haast vertrek ik dan toch met alleen met mijn hoofd
met daarin gedachten.

Zonde, kwam ik achter.

Dat hart en het lijf
hebben elkaar nodig
hebben ruimte nodig,
willen zwieren
samen
door je vingertop
of met je dijbeen
beter nog is vrijbaan
dansen waar hij wil
en door de deur naar buiten
ontmoeten
zich verbinden
samen zwieren
of enkel
verbonden
stilzwijgend naast de ander
slechts luisteren
de ruimte laten zijn
de liefde laten zijn.

Een mooi en krachtig stel. Ik zou bijna zeggen en ik doe het toch maar, doe er je voordeel mee. Nee ze verdienen meer dan dat, laat ze zwieren en elkaar van dienst zijn!

Afgelopen dagen heb ik weinig gedaan ‘wat hoort’ zo ook vandaag niet, een afsluiting zonder oliebol maar met wat liefde naar de mensen toe.

Jonathan Franzen schreef een goed artikel in tijdschrift ‘Hollands diep’ over ‘Liefde in de tijd van Facebook’ waarin hij laat zien wat het verschil tussen ‘vind ik leuk’ en echte liefde is. Ga je relaties aan met echte mensen of blijf je aan de oppervlakte van het ‘leuk’? Het laten zien van jezelf vereist enig lef en volledig te luisteren naar de ander kost ook het een en ander en zal ook zo nu en dan pijn met zich meebrengen. Conclusie die hij trok: Pijn die liefde met zich meebrengt is ellendig maar je gaat er niet dood aan, stel de liefde niet uit maar ga er voor. Wie weet wat er met je gebeurt, wie weet ga je wel van iemand houden.

Houden van als de zee, die golfde heus niet zo wild en enthousiast omdat er ‘de feestdagen’ waren en golfde niet minder wanneer er een onaardige meneer langs de vloedlijn liep. Zonder uitleg golft de zee zoals het golft, vraagt niet, doet slechts.

‘Wat ik zocht vloeit hier langs je voeten stroomt door je hart
raakt aan je wang verovert voor altijd je hart’

Daniel Lohues zingt: ‘Licht, leven en liefde’ zunder is de wereld maar een rotsblok’ ‘aordig doen tegen mensen die niet aordig doen want die bin aordigheid het hardste neudig.’

Loesje zegt: ‘Waarom bewaren als het nu lekker is.’

Van die dingen.. waarin ik in 2011 een hoop over geleerd heb, niet uit boeken maar door over paadjes te lopen, paadjes met gras, zand, modder, slijk en gaten. Door mensen te ontmoeten onderweg. Zo ook morgen, volgende week, over 3 maanden of als ik door de modder moet of tegen de wind in, met heel mijn lijf en liefde.

Tot snel!

Ieder jaar
als de bladeren zijn gevallen
en het koud en donker is,
je kent het wel
de donkere dagen
voor kerst.

Vijf jaar geleden
waren er eveneens
donkere dagen,
juist in die dagen
had de strijd
die ze al enige jaren voerde
het hoogtepunt bereikt.

Wat deed ze?
Onderwijl
het lied van hoop
nog klonk
vertrok ze
naar het licht.

Dat lied van hoop
is nooit opgehouden
maar doorgegeven.
Ze heeft gezaaid,
zaaien geleerd,
geoogst,
en vertrouwd
in de liefde en het licht
om haar heen.

Altijd en overal,
ook nu
in die donkere dagen
voor kerst.

Er is veel,
gedachten
gevoelens
keuzes
met als basis,
vertrouwen
in jezelf
in de ander
in de mogelijkheden
om eruit te halen wat erin zit,
om ooit de wereld los te kunnen laten
en te vertrouwen.

En goh, wat een cliches, maar goh wat waardevol. Er zijn veel termen, trainingen, coaches voor, uiteindelijk gaat het toch om een en dezelfde basis. Nadenkend over de woorden op mijn eigen begrafenis (nav van zo’n dergelijke training), lees ik onze samengestelde woorden ter nagedachtenis van mijn moeder. Ze zijn allemaal inspirerend, maar mooier dan ‘zoveel moois gegeven’.. Vertrouw op jezelf en de ander, ik vind het een mooi streven!

Flyer-ontwerp voor www.tunein.webklik.nl

Een nieuwe ochtend,
hetzelfde station,
hetzelfde spoor
de zon
haar stralen
of de mist
en haar flarden
dezelfde tijd
dezelfde snurker
hetzelfde ‘cappuccinootje’
een nieuwe ochtend
eenzelfde foto
maar ho
van een nieuwe ochtend
ik word er blij van, wat jij?

PS. Binnenkort te bestellen: de dagnespresso-poster of de dagnespoor(tniet)poster

De geschenken van de ochtend.
Als je de deur van je hart een stukje openzet gaat het downloaden vanzelf.

en dat kun je nooit te vaak doen..

Tijdens de vakantie ‘bezin’ je een hoop en als je elke dag op de fiets zit nog meer, weet ik nu.
Dat gaf niet, ik bezin doorgaans graag.

Weet je nog?
Ik besloot mijn woorden aan de wind te geven
en slechts te weten.
Mijn woorden vlogen over de velden,
sommigen vonden het heerlijk
anderen verroerden zich niet.
De wind nam ze gretig,
liet me bezinnen,
gooide sommige woorden weer voor mijn voeten.
Zo hielden wij vol,
Zo maakten wij ruimte,
Zo maakten wij licht,
Zo hebben wij gebeden,
zo stuurden wij gedachten,
zonder woorden
met aandacht
met liefde.