‘Twitter jij?’ vraagt men dan met een opgetrokken wenkbrauw en bijna vies gezicht.
Ja ik twitter en ik vind dat leuk, omdat er veel gedeeld wordt: Links, handigheidjes, programma’s, muziek, hulp, medeleven, feedback, woordspelingen, grapjes, nieuws en blogs over onderwerpen die je interessant vind. Je bouwt je eigen community rondom onderwerpen en mensen die jij leuk/interessant vind.
Over weblogs is men doorgaans al iets vriendelijker, helemaal als ze merken dat er ook nog regelmatig updates verschijnen.
Wat ik wil zeggen: Delen is leuk, mooi en goed!
Vroeger was niet alles beter, het delen ging namelijk vele malen langzamer en kon ik alleen maar dromen over exposeren, grootschalig delen en dat soort dingen.
Ik blog nu zo’n 3 tot 4 jaar (begonnen op blogspot en nu op mijn eigen domein) en het heeft me best veel moois gebracht!
Wat zoal?
- Het heeft het vuur voor ‘het maken van beeld’ in mij aangewakkerd.
- Troost
- Feedback
- Ik werd gevonden door A3boeken en mocht een boek illustreren.
- Voldoening
- Ik mocht exposeren bij Noordhoff Uitgevers.
- Het besef dat je dromen echt kan vervullen!
Hopelijk brengt het jullie ook iets, dat is en blijft mijn hoofddoel, mensen verbazen en verrassen!
In bijvoorbeeld een galerie is er lang niet altijd de gelegenheid om de maker/kunstenaar te spreken. Via de digitale weg zijn de lijnen korter, toch blijft de interactie beperkt, terwijl het kan en mag!
Via de zijdeuren hoor ik zo nu en dan wel of/wat het jullie brengt, ik vind dat fijn te horen, ook dat behoort tot delen, mijn deur staat open!
Onder de grond in Berlijn kan ik al heel blij worden van deze mooie letters en tegeltjes:
Waar men zoal over nadenkt in Berlijn is ‘tijd’:
Dit bordje op de Pariser Platz laat je denken dat je in Parijs bent. Draai een kwartslag om en je ziet dat je toch echt in Berlijn bent, want dan sta je oog in oog met de Brandenburger Tor.
Rondom het Sonycenter op de Potsdamerplatz:
Originele winkel-gevel op de Hackescher Markt:
Spiegeling:
Na even in de kerk geweest te zijn liepen we er langs en stopten daar waar de zon precies op het raam scheen en was het onmogelijk om verder te lopen zonder foto:
In de nieuwe Gedächtniskirche was het donker. De meeste onscherpe foto’s gaan meestal richting prullenbak, sommige niet:
Ook deze mocht vanwege de kleuren en lijnen blijven: