Als ik weg wil,
Word ik soms een vogel
Dan ga ik op mijn tenen staan
En vlieg ik heel ver hier vandaan.
Over de huizen en het bos,
Op eigen wieken, helemaal los.
Over de puntige bergen
En de diepe zee;
Als je dan wil dan mag je mee.
Voel de wind langs je oren,
Voel de wind langs je haar.
Hij blaast
Alle gedachten uit je hoofd,
Anders ben je veel te zwaar.
Uit Flow nr 5, Theo Olthuis
Foto: Berlijn, mei 2010
I listen to the song of the sun and it has no name
I listen to the song of the sun and it has no words
I listen to the song of the sun and I can see
The sun is free
The sun is free
Plum Village
De foto van de schaduw is van vandaag, de foto van de bladeren is van vorig jaar. Dit jaar zag ik opnieuw de zon door de bladeren van de prachtige boom en heb ik er enkel naar gekeken en van genoten!
Genoeg prachtigs gezien, ik had het allemaal kunnen fotograferen, de kikkers in de vijver, de zonsondergang, de mooie vormen van takken, bomen en bladeren, de mooie tegels op de vloer die stuk voor stuk hun eigen in de loop der jaren ontstane patroontje hadden..
Maar ik heb het niet gedaan. Het was tijd om weer een voorraad aan te leggen, geen voorraad aan megabytes maar een voorraad ruimte, stilte in mezelf.
En dan is er ruimte.. ik zal het zien, je zult het zien.. ik ga er in ieder geval voor zorgen. Net zoiets als planten water geven.. (hoe simpel maar oh zo belangrijk)
nav de stilteretraite 2010
‘Twitter jij?’ vraagt men dan met een opgetrokken wenkbrauw en bijna vies gezicht.
Ja ik twitter en ik vind dat leuk, omdat er veel gedeeld wordt: Links, handigheidjes, programma’s, muziek, hulp, medeleven, feedback, woordspelingen, grapjes, nieuws en blogs over onderwerpen die je interessant vind. Je bouwt je eigen community rondom onderwerpen en mensen die jij leuk/interessant vind.
Over weblogs is men doorgaans al iets vriendelijker, helemaal als ze merken dat er ook nog regelmatig updates verschijnen.
Wat ik wil zeggen: Delen is leuk, mooi en goed!
Vroeger was niet alles beter, het delen ging namelijk vele malen langzamer en kon ik alleen maar dromen over exposeren, grootschalig delen en dat soort dingen.
Ik blog nu zo’n 3 tot 4 jaar (begonnen op blogspot en nu op mijn eigen domein) en het heeft me best veel moois gebracht!
Wat zoal?
- Het heeft het vuur voor ‘het maken van beeld’ in mij aangewakkerd.
- Troost
- Feedback
- Ik werd gevonden door A3boeken en mocht een boek illustreren.
- Voldoening
- Ik mocht exposeren bij Noordhoff Uitgevers.
- Het besef dat je dromen echt kan vervullen!
Hopelijk brengt het jullie ook iets, dat is en blijft mijn hoofddoel, mensen verbazen en verrassen!
In bijvoorbeeld een galerie is er lang niet altijd de gelegenheid om de maker/kunstenaar te spreken. Via de digitale weg zijn de lijnen korter, toch blijft de interactie beperkt, terwijl het kan en mag!
Via de zijdeuren hoor ik zo nu en dan wel of/wat het jullie brengt, ik vind dat fijn te horen, ook dat behoort tot delen, mijn deur staat open!
Als de klokken van herinnering luiden, wordt het zondag in ons hart.
Peter Sirius
Mijn moederdagcadeautje: een vers hartje uit de tuin op een vaasje en wat onzichtbare liefde via een onzichtbare lijn naar boven..(schijnt nog sneller te zijn dan een internetverbinding..;-))
..maar misschien ook niet:
Mijn verstand zucht: ‘Moet je nu voor de zoveelste keer die bloemen fotograferen? Daar heb je al 300 als het niet meer is van op je harde schijf staan.’
‘Sorry verstand, kom nu maar, het hart vind dat nu eenmaal leuk en wil dat graag. Hij voelt zich daarmee verbonden ofzoiets dergelijks..’
‘Ok, prima maar dan wel in zwart-wit, want dat vind ik dan weer leuk, bovendien zie je dan iets wat je in kleur minder snel had ontdekt! (en dat is dan weer leuk voor de mensen, als ze al niet zijn afgehaakt bij het zoveelste plaatje van een bloemetje.’ [sarcastische grijns])
‘Met mijn tekst wordt dat een deal.’
leven
groeien, bloeien, sterven
mooi, moeilijk of hard
maar het verveelt niet
nooit niet
en door alle wolken heen
beginnen ze te stralen
en openen hun dans
op het water.
Een voorzichtige poging van licht
voelt zich wat opgepast
maar dringt zachtjes aan
op een feest van het leven.
De klokken zwijgen.
Het is stil geworden.
Doodstil.
